Ispred zgrade broj 10 na Terazijama, trojica opštinskih radnika bušili su pločnik po letnjoj zapari 1936. Pored njih stajao je saobraćajni žandar, smrknut kao da je znao da upravo postavlja kamen-temeljac za jednu od najvećih budućih frustracija Beograđana. Ali i onih koji u prestonicu navrate.
To što su montirali, a što su znatiželjni građani s velikom pažnjom posmatrali, bila je prva zvanična tabla za zabranu parkiranja u istoriji ovog grada – veliko latinično slovo “P” precrtano dijagonalnom linijom.
Danas, tačno devedeset godina kasnije, kada vam aplikacija javi da ste u “crvenoj zoni” i da morate da je napustite jer je isteklo vaših sat vremena, zapravo ste u delu grada gde je sve i počelo. I to baš 24. jula.
Automobila je 1936. bivalo sve više, a pravila premalo. Centar je postajao jedno veliko parkiralište na kome se apsolutno ništa nije poštovala. A na sve to pride treba dodati i fijakere koji su još krstarili ulicama…
Upravnik grada Milan Aćimović odlučio je da sredi taj haos i uveo je znakove “međunarodnog karaktera”, koji su izrađeni u radionici Električne centrale Beogradske opštine, i to tako da noću budu osvetljeni.
Prvog dana postavljeno je 29 tabli i to 16 sa zabranom parkiranja, a 13 koje su označavale da je parkiranje dozvoljeno.
Kada su poboli znak u Kolarčevoj 10, ali i 3, radnici su se otišli na Prestolonaslednikov trg, današnje Terazije. Ispred broja 7 izveli nešto što i danas deluje začuđujuće, a možete misliti kako su tek na to gledali Beograđani tada kada im je sam znak zabrane bio zbunjujući – na jednom stubu postavili su dve table i to jednu koja je dozvoljavala, i drugu koja je zabranjivala parkiranje!
Parkiranje je bilo dozvoljeno od zgrade broj 7 do radnje gospodina Smejkala, a zabranjeno od te iste zgrade ka Kolarčevoj.
Zatim su dozvole parkiranja osvanule na Terazijama 6, 15 i 29, pokrivajući potez od današnje Albanije ka hotelu Moskva.
Zabrane su se brzo spustile niz Ulicu Kralja Milana.
Table su zabodene ispred brojeva 35, 53 i 66. Zatim kod hotela “London” ispred radnje Tilera, na početku Kralja Aleksandra, u Dečanskoj kod Agrarne privilegovane banke, u Poenkareovoj ulici ispred vrata zgrade broj 25, na Obilićevom vencu 27, na uglu ulica Kralja Ferdinanda (danas gornji deo Kneza Miloša) i Kralja Aleksandra, na uglu ulica Kralja Ferdinanda i Krunske, na uglu ulica Kralja Ferdinanda i Kralja Milana kod Jadransko-podunavske banke u pravcu “Londona” i na uglu Hartvigove (današnja Beogradska) i Njegoševe ulice kod zgrade broj 13.
Al da ne bude sve baš “precrtano” doneli su radnici 13 znakova koji su značili da se sme parkirati u Ulici Kralja Alberta ispred bioskopa Uranija. Da vam približimo lokaciju to vam je ona zgrada Reuniona, gde se spajaju Knez Mihailova i Trg republike, u kojoj je zvanično pozorište Boško Buha i gde je nekada bio bioskop Jadran.
Zatim su se mesta sa znakom P nizala na Prestolonaslednikovom trgu broj 6, 29 i 15, u Kralja Milana ulici ispred zgrade broj 35 i u Hartvigovoj ulici ispred zgrade broj 2. I da ne nabrajamo.
Bio je to dan kada je Beograd počeo da uvodi red u svakodnevicu saobraćajnih gužvi. Vremenom te table su se proširile po celom gradu, dobile nešto dugačiji izgled, sa sobom donele i zone bojene u crveno, zeleno, plavo… I “Oko sokolovo”.
Onomad je bilo dovoljno žandarevo, u senci oboda šapke dok je šetkao nestrpljivo da okači kaznu na vozilo čiji se vlasnik okuražio da ne poštuje znakove pored puta.
Beogradske priče – Ljudi, ulice, trotoari, prolazi, sudbine…
